کسانی که هیچ وقت از مسیح نشنیده‌اند

سوال: برای کسانیکه هیچوقت درباره مسیح چیزی نشنیده اند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

جواب: همه مردم در مقابل خدا مسئول هستند چه در مورد او شنیده باشند و چه نشنیده باشند. کتاب مقدس به ما می‌گوید که خدا خود را بطور واضح در طبیعت (رومیان فصل 1 آیه 20) و همینطور در قلب انسانها ( جامعه فصل 3 آیه 11) آشکار کرده است. مشکل اینجاست که بشر گناهکار است، ما همه شناخت خدا را رد کرده و از او نافرمانی کرده‌ایم (رومیان فصل 1 آیه های 21 تا 23). اگر بخاطر بخشش و مهربانی خدا نبود، ما با خواسته‌های گناه آلود قلبمان رها می‌شدیم، تا خودمان به این نتیجه برسیم که زندگی بدون خدا تا چه اندازه بی‌فایده و نا‌امید کننده است. خداوند اینکار را در حق کسانی انجام می‌دهد که او را نمی‌پذیرند (رومیان فصل 1 آیه های 24 تا 32).

در واقع، اینطور نیست که بعضی از مردم، چیزی درباره خدا نشنیده باشند. بلکه، مشکل اینجاست که آنچه آنها شنیده‌اند و آنچه در طبیعت دیده اند را رد کردند. تثنیه فصل 4 آیه 29 می‌گوید: "ولی اگر شما دوباره شروع به طلبيدن خداوند، خدايتان كنيد، زمانی او را خواهيد يافت كه با تمام دل و جانتان او را طلبيده باشيد". درس مهمی که این آیه به ما می‌آموزد این است که اگر کسی واقعا دنبال خدا بگردد، او را پیدا می‌کند. اگر کسی واقعا اشتیاق داشته باشد که خدا را بشناسد، خدا خود را به او می‌شناساند.

مشکل اینجاست که "هيچكس فهم ندارد، كسی واقعاً طالب خدا نيست" (رومیان فصل 3 آیه 11). مردم شناخت خدا را که در طبیعت و در قلبهایشان وجود دارد را رد می‌کنند؛ و بجای آن تصمیم می‌گیرند خدایان ساخته دست و ذهن خود را پرستش کنند. این بحث نیز احمقانه است که خداوند عادل، کسی را که هرگز فرصت شنیدن پیام انجیل را نداشته به جهنم بفرستد. مردم در مقابل آنچه خدا در مورد خودش برای آنها آشکار کرده است، مسئول هستند. کتاب مقدس می‌گوید که مردم با وجود همه این نشانه ها، باز هم شناخت خداوند را رد می‌کنند، بنابراین خداوند در محکوم کردن آنان به جهنم، کاملا عادلانه عمل کرده است.

بجای بحث کردن در مورد سرنوشت کسانیکه هرگز پیام انجیل را نشنیده‌اند، باید نهایت تلاش خود را انجام دهیم تا پیام انجیل را به آنها برسانیم. ما فرا خوانده شده‌ایم تا پیام انجیل را به همه دنیا برسانیم (متی فصل 28 آیه های 19 تا 20؛ اعمال رسولان فصل 1 آیه 8). ما میدانیم که مردم نشانه‌های شناخت خدا را که در طبیعت آشکار هستند، رد می‌کنند، و این مسئله باید ما را تشویق و تحریک نماید تا پیام رستگاری از طریق عیسی مسیح را به گوش همه برسانیم. تنها با قبول لطف خداوند (هدیه نجات) و بواسطه عیسی مسیح است که گناهان بشر بخشیده خواهد شد و از جدایی ابدی از خداوند نجات پیدا خواهد کرد.

اگر فکر می‌کنیم کسانیکه پیام انجیل را نشنیده‌اند و با این حال شامل لطف خدا خواهند شد، باید گفت که اشتباه بزرگی مرتکب شده‌ایم. اگر کسانیکه پیام انجیل را نشنیده باشند ولی نجات یافته باشند، پس منطقی است که دیگر نگران رساندن پیام انجیل به گوش دیگران نباشیم. بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد این است که ما پیام انجیل را به گوش کسی برسانیم اما او آن را رد کند؛ اگر این اتفاق رخ دهد، آن شخص محکوم خواهد شد. کسانیکه پیام انجیل را نمی‌شنوند باید محکوم شوند در غیر اینصورت انگیزه‌ای برای تبلیغ پیام انجیل وجود نخواهد داشت. چرا با بشارت دادن باید این احتمال را ایجاد کنیم که مردم خبر خوش را رد کرده و در نتیجه خود را محکوم کنند، در حالیکه قبل از شنیدن پیام انجیل، نجات را داشته اند ؟ 

تضمین ابدی نجات

سوال: چه تضمینی وجود دارد که من نجات پیدا کرده ام؟

جواب: بسیاری از مسیحیان درک نادرستی از تضمین نجات دارند و تضمین نجات را در نقاط اشتباهی از زندگی خود می‌بینند. ما تضمین نجات را در رشد روحانی، انجام کارهای خوب ، اطاعت از کلام خدا که در زندگی مسیحی ما مشهود می‌باشد و در کارهایی می‌بینیم که خداوند در زندگی ما انجام می‌دهد. در حالیکه که این موارد می‌توانند گواه و نشانه‌ای از نجات باشند، اما قطعا نمی‌توانیم پایه و اساس نجات را بر این موارد قرار دهیم و بگوییم چون همه این موارد را داریم پس نجات برای ما تضمین شده است. بلکه نجات تضمین شده را در حقیقت راستین کلام خدا پیدا کنیم. ما باید بر اساس وعده‌هایی که خداوند داده است، از تضمین نجات اطمینان حاصل کنیم، نه اینکه تضمین نجات را بر اساس تجربه‌های شخصی خود قرار دهیم.

چه تضمینی وجود دارد که من نجات پیدا کرده‌ام؟ اول یوحنا فصل 5 آیه های 11 تا 13 به ما می‌گوید:" اما خدا چه شهادتی داده است؟ شهادت خدا اينست كه او به ما حيات جاويد عطا كرده، و اين حيات در فرزند او عيسی مسيح است. پس روشن است كه هركس مسيح را دارد، به اين حيات نيز دسترسی دارد؛ اما هر كه مسيح را ندارد، از اين حيات بی‌بهره خواهد ماند. اين نامه را نوشتم تا شما كه به فرزند خدا ايمان داريد، بدانيد كه از هم اكنون، از حيات جاويد برخورداريد". چی کسی مسیح را دارد؟ هرکس که به او ایمان دارد (یوحنا فصل 1 آیه 12). اگر شما مسیح را دارید، پس دارای زندگی ابدی نیز می‌باشید.

خواست خدا اینست که ما بطور تضمین شده، نجات را دریافت کنیم. ما نباید تمام زندگی مسیحی خود را نگران این باشیم که آیا واقعا نجات پیدا کرده‌ایم یا نه. این همان دلیلی است که کتاب مقدس برنامه نجات را برای ما بسیار واضح و روشن ساخته است. به عیسی مسیح ایمان بیاورید (یوحنا فصل 3 آیه 16؛ اعمال رسولان فصل 16 آیه 31). "در واقع، اگر انسان با زبان خود نزد ديگران اقرار كند كه عيسی مسيح خداوند اوست و در قلب خود نيز ايمان داشته باشد كه خدا او را پس از مرگ زنده كرد، نجات خواهد يافت" (رومیان فصل 10 آیه 9). آیا توبه کرده اید؟ آیا ایمان دارید که عیسی مسیح برای پرداخت تاوان گناهان شما، جان خود را بر روی صلیب فدا کرد و بعد از سه روز دوباره زنده شد (رومیان فصل 5 آیه 8، دوم قرنتیان فصل 5 آیه 21)؟ آیا برای نجات فقط به او اعتماد و ایمان دارید؟ اگر پاسخ این سوال ها "مثبت" باشند، پس شما نجات پیدا کرده‌اید. تضمین یعنی اینکه از شک و تردید رهایی یابید. کلام خدا را درون قلب خوب خود قرار دهید، آنگاه نسبت به نجات تضمینی و ابدی خود، هیچ شک و تردیدی در دل خود نخواهید داشت.

عیسی مسیح شخصا به همه کسانی که به او ایمان داشته باشند این تضمین را می‌دهد:" من به ايشان زندگی جاويد می‌بخشم تا هرگز هلاک نشوند. هيچكس نيز نمی‌تواند ايشان را از دست من بگيرد. چون پدرم ايشان را به من داده است و او از همه قويتر است؛ هيچ انسانی نمی‌تواند ايشان را از پدرم بگيرد" (یوحنا فصل 10 آیه های 28 تا 29). زندگی ابدی به معنای واقعی کلمه، ابدی و جاودانه خواهد بود. هیچ کسی حتی خود شما نیز نمی تواند، نجاتی را که مسیح به شما داده از شما بگیرد.

ما کلام خدا را درون قلب خود حفظ می‌کنیم تا بر ضد او گناه نکنیم (مزامیر فصل 119 آیه 11)، در نظر داشته باشیم که شک کردن نیز گناه محسوب می‌شود. شاد باشید در آن چیزی که کلام خدا به شما می‌گوید: به جای اینکه شک و تردید داشته باشیم، می‌توانیم با اطمینان زندگی کنیم! ما از کلام خود مسیح می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که نجات ما هرگز مورد تردید و سوال قرار نخواهد گرفت. تضمین نجات ما بر اساس برنامه نجات کامل و بی‌نقصی است که خداوند از طریق عیسی مسیح برای ما فراهم کرده است.

نجات قبل از مرگ و رستاخیز مسیح

سوال: مردم قبل از اینکه عیسی برای گناهان ما بمیرد، چطور نجات می یافتند؟

جواب: از زمان سقوط انسان، پایه نجات همیشه بر اساس مرگ مسیح بوده است. هیچکس، نه قبل از صلیب یا از زمان صلیب تا به امروز، نمی توانسته بدون آن واقعه بزرگ تاریخی نجات بیابد. مرگ مسیح، جریمه گناهان گذشته مقدسین عهد قدیم و گناهان آینده مقدسین عهد جدید را پرداخت کرد.

لازمه نجات، همیشه ایمان بوده است و هدف ایمان یک شخص، همیشه خدا بوده است. نویسنده مزامیر می نویسد که "خوشابحال همهٔ كسانی كه به او پناه می‌برند" (مزامیر فصل 2 آیه 12). پیدایش فصل 15 آیه 6 به ما می گوید که ابراهیم به خدا ایمان آورد و همین برای خدا کافی بود که از او خشنود شود و او را بپذیرد (همچنین، رومیان فصل 4 آیه های 3 تا 8 را مطالعه کنید). سیستم قربانی عهد قدیم، گناهان را از دوش انسان بر نداشت، عبرانیان فصل 10 آیه های 1 تا 10 به طور واضح این حقیقت را برای ما آشکار ساخته است. اما بهر حال عهد قدیم به روزی اشاره کرده بود که پسر خدا خون خود را برای گناهان بشر خواهد ریخت.

آنچه در طی تاریخ عوض شده است، محتوای ایمان یک ایماندار است. شرط لازمی که خداوند تا آن زمان برای ایمان بشر قرار داده بود بر اساس آن مقدار شناختی بود که انسان از خدا داشت و یا به عبارت دیگر، خدا تا آن زمان به همان اندازه ای که بود، خود را برای بشر رونمایی کرده بود. که به این روند، رونمایی تدریجی گفته می شود. آدم، قولی را که خدا در پیدایش فصل 3 آیه 15 به او داد، باور کرد که کسی از نسل زن بر شیطان پیروز خواهد شد. آدم این قول خداوند را باور کرد و نام زن خود را حوا گذاشت (پیدایش فصل 3 آیه 20) و خداوند این باور آدم را قبول کرد و در نتیجه بدن های آنها را با پوست حیوان پوشانید (پیدایش فصل 3 آیه 21). در آن زمان، این تنها چیزی بود که آدم می دانست ولی همان را باور کرد. 

ابراهیم نیز خداوند را بر اساس وعده ها و همه آن چیزهایی که در پیدایش فصل 12 و 15 برای او آشکار کرد، باور نمود. قبل از موسی، کلام مکتوبی از خداوند نبود، اما انسان برای آنچه خدا برای او آشکار کرده بود، مسئول بود. در تمام عهد قدیم، ایمانداران نجات یافتند با این ایمان که روزی خدا مشکل گناه آنها را حل خواهد کرد. امروزه وقتی به عقب نگاه می کنیم، ایمان پیدا می کنیم که او به مشکل گناهان ما بر روی صلیب رسیدگی کرد (یوحنا فصل 3 آیه 16 و عبرانیان فصل 9 آیه 28).

در مورد ایمانداران قبل از مرگ و قیام مسیح چطور؟ آنها به چه ایمان داشتند؟ آیا آنها معنی کامل مُردن مسیح بر روی صلیب برای گناهانشان را می فهمیدند؟ عیسی مسیح در اواخر خدمتش بر روی زمین گفت: "از آن پس، عيسی آشكارا به شاگردانش می‌گفت كه او به اورشليم خواهد رفت و در آنجا سران يهود و علمای مذهبی او را آزار داده، خواهند كشت؛ اما می‌گفت كه روز سوم زنده خواهد شد. طرس او را به كناری كشيده، با مخالفت به او گفت: «سَروَر من، خدا نكند كه چنين اتفاقی برای شما بيفتد." (متی فصل 16 آیه های 21 تا 22). عکس العمل شاگردانش به این پیغام چه بود؟ "پطرس او را به كناری كشيده، با مخالفت به او گفت: «سَروَر من، خدا نكند كه چنين اتفاقی برای شما بيفتد." پطرس و دیگر شاگردان، تمام حقیقت را نمی دانستند، اما نجات را دریافت کرده بود، چون باور کردند که خدا مشکل گناهان آنها را حل خواهد کرد. آنها دقیقا نمی دانستند او اینکار را چگونه انجام خواهد داد، همانطور که آدم، ابراهیم، موسی، و داوود نمی دانستند، اما به او اعتماد کردند.

برای ما امروز نسبت به مردمی که قبل از قیام مسیح زندگی می کردند، واقعیت های بسیار بیشتری آشکار شده است و مهمتر از همه، این است ما امروز تصویر کاملی از همه چیز داریم. "در زمانهای گذشته، خدا بوسيلۀ پيامبران، اراده و مشيت خود را بتدريج بر اجداد ما آشكار می‌فرمود. او از راه‌های گوناگون، گاه در خواب و رؤيا، گاه حتی روبرو، با پيامبران سخن می‌گفت. اما در اين ايام آخر، او توسط فرزندش با ما سخن گفت. خدا در واقع، اختيار همه چيز را به فرزند خود سپرده و جهان و تمام موجودات را بوسيله او آفريده است" (عبرانیان فصل 1 آیه های 1 تا 2). نجات ما هنوز بر پایه مرگ مسیح است، ایمان ما هنوز لازمه نجات است، مقصد و هدف ایمان ما نیز هنوز خداوند است. امروزه، محتوا و مضمون ایمان ما این است که عیسی مسیح برای گناهان ما مُرد، دفن شد، و روز سوم دوباره زنده شد (اول قرنتیان فصل 15 آیه های 3 تا 4).

تضمین ابدی نجات؟

سوال: آیا کسی که نجات یافته برای همیشه نجات یافته است؟

جواب: آیا وقتی کسی نجات پیدا میکند، برای همیشه نجات یافته است؟ بله! وقتی مردم عیسی مسیح را به عنوان نجات دهنده خود می‌پذیرند، میان آنان و خداوند رابطه‌ای برقرار می‌شود که خود تضمین کنندۀ نجات همیشگی و جاودانه آنهاست. به بیانی روشن‌تر، نجات چیزی بیش از خواندن یک دعا و یا گرفتن یک تصمیم است؛ در واقع نجات، کار پرقدرت خداوند است که به وسیله آن یک گناهکار را از گناه پاک می‌کند، احیا می‌کند و توسط روح القدس به او زندگی نو می‌بخشد (یوحنا فصل 3 آیه 3؛ تیطوس فصل 3 آیه 5). زمانیکه نجات اتفاق می‌افتد، خداوند یک قلب تازه به گناه‌کار نجات یافته می‌بخشد و یک روح جدید در وجود او قرار می‌دهد (حزقیال فصل 36 آیه 26). روح القدس باعث می‌شود تا فرد نجات یافته با اطاعت و پیروی از کتاب مقدس زندگی کند (حزقیال فصل 36 آیه های 26 تا 27؛ یعقوب فصل 2 آیه 26). قسمت‌های زیادی از کتاب مقدس به ما می‌گوید که "نجات" تضمین شده است:

الف) رومیان فصل 8 آیه 30 می‌گوید: "پس هنگامی كه ما را برگزيد، ما را به نزد خود فراخواند؛ و چون به حضور او آمديم، ما را «بی‌گناه» بحساب آورد و وعده داد كه ما را در شكوه و جلال خود شريک سازد". این آیه به ما می‌گوید از همان لحظه ای که خداوند ما را انتخاب نمود، مثل این بود که در حضور او در آسمان جلال یافتیم. هیچ چیزی نمیتواند، حتی یک روز، ایمان دار را از جلال یافتن باز دارد چرا که خداوند آن را در آسمان مقرر کرده است. وقتی شخصی نجات پیدا می‌کند، از آنجایی که در آسمان جلال یافته است، نجات او نیز تضمین شده است.

ب) پولس در رومیان فصل 8 آیه های 33 تا 34 دو سوال بسیار اساسی می‌پرسد: "اكنون كه خدا ما را برای خود برگزيده است، ديگر چه كسی جرأت خواهد كرد بر ما اتهامی وارد آورد؟ آيا خود او؟ هرگز! چون اوست كه ما را بخشيده و ما را به حضور خود پذيرفته است. پس ديگر چه كسی می‌تواند ما را محكوم نمايد؟ آيا مسيح؟ نه! چون اوست كه در راه ما مرد و زنده شد و اكنون در بالاترين مقام، در كنار خدا نشسته است و برای ما شفاعت می‌كند.؟" چه کسی می‌تواند، برگزیدگان خدا را محکوم کند و با گزینش خدا مخالفت نماید؟ هیچ کس! چرا که، مسیح مدافع ماست. چه کسی ما را محکوم میکند؟ هیچ کس! چون عیسی مسیح یعنی همان کسی برای ما جان خود را فدا کرد، می تواند ما را محکوم کند. نجات دهنده ما، هم قاضی و هم مدافع ما می‌باشد.

پ) مسیحیان زمانی دوباره متولد می‌شوند که ایمان آورند (یوحنا فصل 3 آیه 3 ؛ تیطوس فصل 3 آیه 5). اگر شخص مسیحی نجات خود را از دست بدهد، بدین معنی است که او هرگز دوباره متولد نشده است. در کلام خدا هیچ موردی وجود ندارد که بگوید و یا اشاره کند که ممکن است نجات کسی از او گرفته شود.

ج) روح القدس درون ایمانداران ساکن است (یوحنا فصل 14 آیه 17 ؛ رومیان فصل 8 آیه 9) و همۀ ایمانداران را در بدن مسیح تعمید می‌دهد (اول قرنتیان فصل 12 آیه 13). اگر قرار باشد که ایمانداری نجات خود را از دست بدهد باید از بدن مسیح جدا باشد.

چ) یوحنا فصل 3 آیه 15 می گوید کسی که به مسیح ایمان آورد "حیات جاودان" خواهد یافت. اگر شما امروز به مسیح ایمان آورید و حیات جاودان یابید ولی فردا آنرا از دست بدهید، دیگر لفظ " جاودان" هیچ معنایی ندارد. بنابراین اگر نجات خود را از دست دهید تمام وعده های حیات جاودانی در کلام، اشتباه هستند.

ح) من فکر می‌کنم بهترین گواه قطعی را خود کلام خدا مطرح می‌کند: "زيرا من يقين می‌دانم كه هيچ چيز نمی‌تواند محبت مسيح را از ما باز دارد. نه مرگ، نه زندگی، نه فرشتگان و نه قدرتهای جهنم، هيچيک قدرت چنين كاری را ندارند. حوادث امروز و نگرانيهای فردا نيز قادر نيستند خللی در اين محبت وارد كنند. در اوج آسمان و در عمق اقيانوسها، هيچ موجودی نمی‌تواند ما را از محبت خدا كه در مرگ فداكارانۀ خداوند ما عيسی مسيح آشكار شده، محروم سازد." (روميان فصل 8 آیه های 38 تا 39). بیاد داشته باشید که همان خدایی که شما را نجات داده است، شما را حفظ نیز خواهد نمود. وقتی نجات می‌یابیم برای همیشه نجات یافته‌ایم. نجات ما، قطعا تا به ابد تضمین شده است.

نجات بوسیلة ایمان و عمل؟

سوال: آیا نجات فقط بوسیلۀ ایمان است؟ یا بوسیله ایمان و عمل؟

جواب: شاید این مقوله یکی از مهمترین سؤالات در مسیحیت باشد. همین پرسش باعث ایجاد اصلاحات وجدایی میان کلیساهای پروتستان و کاتولیک شد. این سوال مبنای تفاوت کلیدی میان مسیحیت کتاب مقدسی و سایر فرقه های مسیحی است. آیا نجات فقط بوسیلۀ ایمان است یا اینکه اعمال را نیز شامل می شود؟ آیا من فقط با ایمان به عیسی مسیح نجات می یابم و یا اینکه علاوه بر ایمان به عیسی مسیح، باید کارهای خاصی نیز انجام دهم؟

سوال راجع به نجات فقط بوسیلۀ ایمان و یا نجات بوسیلۀ ایمان و اعمال، اغلب بوسیلۀ کسانی مطرح می شود که پیدا کردن ارتباط و هماهنگی بین قسمتهای مختلف کتاب مقدس برایشان سخت می باشد. رومیان فصل 3 آیه 28 و فصل 5 آیه 1؛ غلاطیان فصل 3 آیه 24 را با یعقوب فصل 2 آیه 24 مقایسه کنید. عده ای بعد از چنین مقایسه‌ای، میان دیدگاه پولس (نجات بوسیله ایمان تنها) و یعقوب (نجات بوسیله ایمان و عمل) تفاوت می‌بینند. واقعیت این است که پولس و یعقوب هیچ تعارضی با یکدیگر ندارند. تنها اختلافی که شاید به عقیده برخی می‌تواند وجود داشته باشد؛ پیرامون رابطۀ ایمان و عمل است. پولس با تعصب می‌گوید که انسان فقط توسط ایمان است که نجات می‌یابد (افسسیان فصل 2 آیه های 8 تا 9) در حالی که یعقوب می‌گوید که نجات بوسیلۀ ایمان وعمل است. این مشکل با بررسی دقیق سخنان یعقوب حل می‌شود.یعقوب این عقیده را که انسان می‌تواند فقط ایمان داشته باشد بدون اینکه کارهای خوب انجام دهد را رد می‌کند (یعقوب فصل 2 آیه های 17 تا 18). یعقوب در واقع تاکید می‌کند که ایمان واقعی به عیسی مسیح باعث تغییر در زندگی ایماندار و انجام کارهای خوب می‌باشد (یعقوب فصل 2 آیه های 20 تا 26). یعقوب نمی‌گوید که نجات انسان مستلزم ایمان و انجام کارهای خوب با هم می‌باشد، بلکه منظورش این است که شخصی که واقعا بوسیله ایمان نجات یافته است، تغییر در زندگی خود را با انجام کارهای خوب نشان خواهد داد. اگر شخصی ادعا کند که یک ایماندار است اما کارهای خوب انجام ندهد، بنابراین ایمان او به عیسی مسیح یک ایمان واقعی نیست ( یعقوب فصل 2 آیه های 14،17،20،26).

پولس نیز در نوشته‌های خود همین مورد را خاطر نشان می‌سازد. ایمانداران باید در زندگی خود ثمره های نیکو داشته باشند که این ثمره ها در غلاطیان فصل 5 آیه های 22 تا 23 گفته شده اند. درست بعد از اینکه پولس در افسسیان فصل 2 آیه های 8 تا9 میگوید که ما فقط به دلیل لطف خداست که نجات یافته ایم و نه بواسطه انجام کارهای نیک خود. در افسسیان فصل 2 ایه 10 به ما می گوید که ما برای انجام کارهای خوب خلق شده ایم. پولس نیز از یک زندگی تغییر یافته همان انتظارات یعقوب را دارد. "كسی كه از آنِ مسيح می‌گردد، تبديل به شخص جديدی می‌شود. او ديگر آن انسان قبلی نيست؛ او زندگی كاملاً تازه‌ای را آغاز كرده است" ( دوم قرنتیان فصل 5 آیه 17). تعلیم پولس و یعقوب در مورد نجات هیچ تضادی با یکدیگر ندارد. بلکه آنها یک منظور را با نگرشهای مختلفی بیان می کنند. پولس خیلی ساده نجات انسان را فقط مستلزم ایمان میداند، در حالی که یعقوب بر این حقیقت تأکید دارد که ایمان در مسیح باید به انجام اعمال نیکو منتهی شود.

نقشه‌ای برای نجات انسان

سوال: چه نقشه ای برای نجات انسان وجود دارد؟

جواب: آیا شما گرسنه هستید؟ منظور گرسنگی جسمی نیست، بلکه آن حسّ جویندگی است که در پی چیزی والاتر در زندگی می‌باشد. آیا در درون خود چیز عمیقی می‌بینید که گویا هیچگاه ارضاء نشده است؟ اگر اینچنین است، به عیسی مسیح روی آورید؛ او جواب شماست. او فرمود: "من نان حیات هستم. کسی که نزد من آید هرگز گرسنه نشود و هر که به من ایمان آرد هرگز تشنه نگردد" (یوحنا 35:6).

آیا شما خود را سردرگم می‌بینید؟ آیا زندگی بی‌هدفی را دنبال میکنید؟ آیا خود را در تاریکی سرگردان می‌بینید؛ جائی که کسی نیست شما را به نور راهنمائی کند؟ اگر اینچنین است، به عیسی مسیح روی آورید؛ او جواب شماست. او فرمود: "من نور عالم هستم. کسی که مرا متابعت کند در ظلمت سالک نشود، بلکه نور حیات را یابد" (یوحنا 12:8).

آیا هرگز احساس کرده‌اید که پشت درهای بسته گیر کرده‌اید و هر دری هم که بسوی شما گشوده می‌شود، به سوی یک زندگی تهی و بی‌معناست؟ آیا جویای دری هستید که شما را به یک زندگی پرمعنی رهنمون سازد؟ اگر اینچنین است، به عیسی مسیح روی آورید؛ او جواب شماست. او فرمود: "من در هستم. هر که از من داخل گردد نجات یابد و بیرون و درون خرامد و نجات یابد" (یوحنا 9:10).

در رابطۀ خود با دیگران، آیا خود را شکست خورده می‌بینید؟ آیا دوستی‌های شما سطحی و توخالی هستند؟ آیا به نظر می‌رسد که همه در پی سؤ استفادۀ شخصی از شما هستند؟ ؟ اگر اینچنین است، به عیسی مسیح روی آورید؛ او جواب شماست. او فرمود: "من شبان نیکو هستم. شبان نیکو جان خود را در راه گوسفندان می‌نهد... من شبان نیکو هستم و خاصّان خود را می‌شناسم و خاصّان من مرا می‌شناسند" (یوحنا 11:10 ،14 ).

آیا از خود می‌پرسید که بعد از مُردن چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا از زندگی کردن برای چیزهای فانی خسته شده اید؟ آیا بعضی اوقات فکر نمی‌کنید که زندگی بی‌معنا است؟ آیا طالب زندگی بعد از مرگ هستید؟ اگر اینچنین است، به عیسی مسیح روی آورید؛ او جواب شماست. او فرمود: "... من قیامت و حیات هستم. هر که به من ایمان آورد، اگر مرده باشد، زنده گردد. و هر که زنده بُوَد و به من ایمان آورد، تا به ابد نخواهد مرد...." (یوحنا 25:11–26)

راه چیست؟ حقیقت چیست؟ زندگی و حیات چیست؟ عیسی مسیح اینگونه پاسخ می‌دهد: "من راه و راستی و حیات هستم. هیچکس نزد پدر جز به وسیلۀ من نمی‌آید."

همۀ این سؤالات ناشی از گرسنگی روحانی شماست که فقط مسیح میتواند آن را ارضاء کند. عیسی تنها شخصی است که میتواند از تاریکی‌ها پرده بردارد. عیسی مسیح دری است بسوی یک زندگی ارضاء شده. عیسی آن دوست واقعی و شبان نیکوئی است که شما بدنبال او می‌گردید. عیسی حیات واقعی در این دنیا و در زندگی آینده است. عیسی مسیح راه نجات شماست.

اگر خود را از نقطه نظر روحانی گرسنه می‌بینید، اگر احساس می‌کنید در تاریکی وسیعی گم شده‌اید، اگر زندگی برای شما بدون مفهوم است، همه و همه به این دلیل است که شما از خدا دور هستید (جامعه 20:7؛ رومیان 23:3). این احساس خلاء که درون قلب خود می‌بینید، ثابت می‌کند که خدا در زندگی شما حضور ندارد. ما آفریده شده بودیم تا با خدا در رابطه و مشارکت باشیم، ولی گناهِ ما باعث گسسته شدن این رابطه شده است. و بدتر اینکه نه فقط زندگی جسمانی خود بر زمین را در دوری از او می‌گذرانیم، بلکه برای تمام ابدیت از او جدا خواهیم بود (رومیان 23:6 ؛ یوحنا 36:3).

آیا برای این مشکل راه حلی وجود دارد؟ بلی؛ عیسی جواب این مشکل است. عیسی مسیح گناهان ما را بر خود گرفت (دوم قرنتیان 21:5). او به جای ما مُرد (رومیان 8:5) و مجازاتی را که ما لایق آن بودیم بر خود گرفت. پس از سه روز، او از مردگان برخاست و پیروزی خود را بر گناه و موت ثابت نمود (رومیان 4:6–5). اما چرا او این کار را کرد؟ عیسی مسیح، خود جواب این سؤال را می‌دهد: "کسی مُحبتِ بزرگتر از این ندارد که جان خود را بجهت دوستان خود بدهد" (یوحنا 13:15). عیسی مُرد تا ما حیات داشته باشیم. اگر ما به مسیح ایمان آوریم و مطمئن باشیم که مرگ او بهای مجازات گناهان ما بود، همۀ گناهان ما بخشیده خواهند شد. در این صورت است که تشنگی روحانی ما ارضاء خواهد شد، تاریکی به نور تبدیل خواهد شد، یک زندگی پر معنا و با هدف را تجربه خواهیم کرد، بهترین دوست و شبان نیکوی خود را خواهیم شناخت، و اطمینان خواهیم داشت که پس از مرگ حیات جاودانی خواهیم داشت ـ حیاتی قیام یافته در آسمان به همراه عیسی مسیح در ابدیت.

"زیرا خدا اینقدر جهان را محبت نمود که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که بر او ایمان آورد، هلاک نگردد بلکه حیات جاودان یابد." (یوحنا 16:3)

تفاوت استعداد و عطیه روحانی

سوال: چه تفاوتی بین استعداد و عطیه ی معنوی وجود دارد؟

جواب: شباهت ها و تفاوت‌هایی بین استعدادها و عطایای روحانی وجود دارد. هر دو هدیه‌ای ازجانب خدا هستند. اثربخشی هر دو در اثر استفاده بیشتر می‌شود. هر دو قرار است برای دیگران، و نه به خاطر مقاصد خودخواهانه استفاده شوند. اول قرنتیان ۷:۱۲ بیان می‌کند که عطایای روحانی برای نفع رساندن به دیگران و نه خودمان داده می‌شود. هم چنان که دو فرمان بزرگ خداوند در مورد عشق به خدا و دیگران هستند، نتیجه می‌شود که فرد باید استعدادهای خود را در جهت آن اهداف استفاده کند. اما به چه کسی وچه زمانی این استعدادها و عطایای روحانی داده می‌شوند متفاوت است. به فرد (صرف نظر از باور او به خدا یا مسیح) استعدادی طبیعی در اثر ترکیبی ازعوامل ژنتیک (برخی از استعدادی طبیعی در موسیقی، هنر، و یا ریاضیات برخوردارند) و محیط اطراف داده می‌شود (بزرگ شدن در خانواده‌ای اهل موسیقی در رشد استعداد موسیقی فرد کمک خواهد کرد)، و یا اینکه خدا به برخی افراد خاص موهبتی ویژه عطا می کند (به عنوان مثال، بصلئیل در خروج ۶:۳۱-۱). در زمانی که ایمان داران برای آمرزش گناهان، ایمان خود را در مسیح قرار می دهند،عطایای روحانی توسط روح القدس به تمامی آنها داده می‌شوند (رومیان ۳:۱۲ و۶). در آن لحظه، روح القدس آن هدیه یا هدایای معنوی را که می‌خواهد آن تازه ایمان دار داشته باشد به او عطا می‌کند(۱ قرنتیان ۱۱:۱۲). 

رومیان۸:۱۲-۳ فهرستی از عطایای روحانی را به شرح زیر ارائه می‌دهد: نبوت، خدمت به دیگران (در مفهوم کلی)، آموزش، تشویق، سخاوت، رهبری، و نشان دادن رحمت. اول قرنتیان ۱۱:۱۲-۸ هدایا را اینگونه فهرست می‌کند: کلام حکمت (توانایی برقراری ارتباط با حکمت معنوی)، کلمه‌ی دانش (توانایی برقراری ارتباط با حقیقت عملی)، ایمان (اعتماد غیر معمول بر خدا)، معجزه، نبوت، تشخیص ارواح، زبان (توانایی صحبت با زبانی که فرد آن را نیاموخته است)، و تفسیر زبان. لیست سوم در افسسیان ۱۲:۴-۱۰ یافت می‌شود که از عطایایی صحبت می‌کند که خدا به رسولان کلیسا، پیامبران، مبلغان انجیلی، و معلمان (کشیشان) می‌دهد. همچنین این سؤال وجود دارد که چه تعداد عطایای روحانی وجود دارد، چون هیچ دو فهرستی یکسان نیستند. همچنین این امکان وجود دارد که لیست کتاب مقدس جامع نبوده، و عطایای روحانی بیشتری فراتر از آنهایی که کتاب مقدس اشاره کرده وجود داشته باشند.

در حالی که ممکن است فرد استعدادهای خود را توسعه دهد و بعداً حرفه و یا سرگرمی خود را با آن جهت همراه سازد، عطایای روحانی توسط روح القدس برای ساخت کلیسای مسیح داده شده‌اند، که در آن، همه ی مسیحیان در پیشبرد انجیل مسیح نقشی فعال بازی می‌کنند. همه خوانده و مجهز شده‌اند تا در "کار خدمت" مشارکت کنند (افسسیان ۱۲:۴) .همه مستعد شده‌اند به طوری که بتوانند به هدف مسیح کمک کنند و قدردان همه ی کارهایی که او برای آن‌ها انجام داد باشند. در انجام این کار، از طریق کار خود برای مسیح، آنها هم چنین رضایت در زندگی را خواهند یافت. این وظیفه‌ی رهبران کلیساست که کمک کنند پرهیزکارانی ساخته شوند که بتوانند بیشتر برای خدمتی مجهز شوند که خدا آنان را برای انجام آن خوانده است. نتیجه‌ی در نظر گرفته شده از عطایای روحانی این است که کل کلیسا بتواند رشد کند، و توسط خدماتی مرکب از همه‌ی اعضای بدن مسیح تقویت شود.

به طور خلاصه تفاوت‌های بین عطایای روحانی و استعدادها این‌ها هستند: ۱) استعداد نتیجه‌ی عوامل ژنتیکی و یا آموزش است، در حالی که یک هدیه معنوی ناشی از قدرت روح القدس می‌باشد. ۲) استعداد را هر کسی، مسیحی یا غیر مسیحی می‌تواند در اختیار داشته باشد، در حالی که فقط مسیحیان از عطایای روحانی برخوردارند. ۳) در حالی که هم استعدادها وهم عطایای روحانی باید برای جلال خدا و خدمت به دیگران استفاده شوند، عطایای روحانی برای این وظایف متمرکز شده اند، در حالی که استعداد می‌تواند به طور کامل برای مقاصد غیر روحانی استفاده شود.

تکلم به زبانها

سوال: آیا تکلم به زبان‌ها شاهدی برای داشتن روح القدس است؟

جواب: در کتاب اعمال رسولان در سه نوبت تکلم به زبان‌ها با دریافت روح القدس‌ همراه شده است: اعمال رسولان ۲: ۴ ، ۴۶:۱۰- ۴۴ و۶:۱۹. با این حال، این سه نوبت تنها جایی در کتاب مقدس هستند که در آن تکلم به زبان‌ها شاهدی برای دریافت روح القدس است. در سراسر کتاب اعمال رسولان، هزاران نفر از مردم به عیسی مسیح ایمان آورده‌اند و هیچ چیز در مورد تکلم آن‌ها به زبان‌ها گفته نشده است: (اعمال رسولان ۴۱:۲، ۲۵:۸-۵، ۳۴:۱۶-۳۱، ۲۰:۲۱ ) .در هیچ جای عهد جدید نمی‌آموزد که تکلم به زبان‌ها تنها شاهدی است که شخص روح القدس را دریافت کرده است. در واقع، عهد جدید مخالف آن را می‌آموزد. به ما گفته‌اند که هر مؤمن در مسیح، روح القدس را دارد (رومیان ۸ :۹ ؛ اول قرنتیان۱۳:۱۲ ؛ افسسیان ۱۴:۱-۱۳)، اما نه هر مؤمن در زبان صحبت می‌کند (اول قرنتیان ۳۱:۱۲-۲۹).

پس چرا در آن سه عبارت در اعمال رسولان ، تکلم به زبان‌ها شاهدی از روح القدس است؟ در اعمال رسولان فصل۲، تعمید رسولان در روح القدس و قدرتمند سازی آنها توسط او برای اعلام انجیل، ثبت شده است. رسولان قادر شدند به زبان های دیگرصحبت کنند تا بتواند حقیقت را با مردم به زبان خود آن‌ها بیان کنند. اعمال رسولان فصل ۱۰، پطرس رسول را در حالی که برای به اشتراک گذاشتن انجیل با مردم غیر یهودی ارسال می‌شد ثبت کرده است. پطرس و دیگر مسیحیان اولیه، که یهودی بودند، برایشان سخت بود که امتها (مردم غیر یهودی) را به درون کلیسا بپذیرند. خدا امتها را قادر به تکلم به زبان‌ها کرد تا نشان دهد که آنها همان روح القدس را که رسولان دریافت کرده بودند دریافت کرده اند (اعمال رسولان ۴۷:۱۰، ۱۷:۱۱).

اعمال رسولان۴۷:۱۰-۴۴ آنرا اینگونه توصیف می‌کند: " پطرُس هنوز سخن می‌گفت که روح‌القدس بر همۀ آنان که پیام را می‌شنیدند، نازل شد. شماری از ایماندارانِ یهودی‌نژاد که همراه پِطرُس آمده بودند، چون دیدند روح‌القدس حتی بر غیریهودیان نیز فرو‌ریخته است، در حیرت افتادند.زیرا شنیدند که ایشان به‌زبانهای دیگر سخن می‌گویند و خدا را می‌ستایند. آنگاه پِطرُس گفت:«حال که اینان روح‌القدس را درست همانند ما یافته‌اند، آیا کسی می‌تواند از تعمیدشان در آب مانع گردد؟» " پطرس بعداً به این واقعه به عنوان اثبات این که خدا در واقع امتها را نجات داد اشاره می‌کند (اعمال رسولان۱۱:۱۵-۷).

تکلم به زبان‌ها درهیچ جا به عنوان چیزی معرفی نشده است که همه ی مسیحیان زمانی که عیسی مسیح را به عنوان نجات دهنده خود پذیرفتند و بنابراین در روح القدس تعمید گرفتند باید انتظار داشته باشند. در واقع از میان تمامی‌ تغییر کیش‌ها در عهد جدید، فقط دو مورد تکلم به زبان‌ها ثبت شده است. زبان‌ها عطیه ای معجزه آسا بودند که هدفی خاص در زمانی خاص داشتند. و تنها شاهد دریافت روح القدس نبودند و نبوده اند.

روح‌القدس ، ایماندار را ترک میکند یا نه؟

سوال: آیا روح القدس هیچ گاه ایماندار را ترک می کند؟

جواب: به عبارت ساده، خیر، روح القدس هرگز ایماندار واقعی را ترک نخواهد کرد. این در بسیاری از عبارات مختلف در عهد جدید نشان داده شده است. به عنوان مثال، رومیان۹:۸ به ما می‌گوید، "… و اگر کسی روحِ مسیح را نداشته باشد، او از آنِ مسیح نیست." این آیه به روشنی بیان می‌کند که اگر کسی سکونت درونی روح القدس را نداشته باشند، آن فرد نجات یافته نیست. بنابراین، اگر روح القدس بنا بود که ایماندار را ترک کند، آن شخص رابطه ی نجات بخش خود را با مسیح از دست می‌داد. در حالی که این بر خلاف آنچیزیست که کتاب مقدس در مورد نجات ابدی مسیحیان می‌آموزد. آیه‌ی دیگری که به تداوم حضور سکونت روح القدس در زندگی ایمان داران اشاره می‌کند یوحنا ۱۶:۱۴ است. در اینجا عیسی می‌گوید که پدر یاور دیگری به شما می‌دهد که " همیشه با شما باشد."

این واقعیت که روح القدس هرگز ایماندار را ترک نخواهد کرد همچنین در افسسیان۱۴:۱-۱۳ دیده می‌شود که در آن گفته می‌شود ایمان داران با روح القدس "مهر و موم" شده‌اند، "که بیعانۀ میراث ماست برای تضمین رهایی آنان که از آنِ خدایند، تا جلال او ستوده شود." تصویر مهر و موم شدن با روح، نشان از مالکیت و در اختیار داشتن است. خدا به همه‌ی کسانی که به مسیح اعتقاد دارند زندگی ابدی را وعده داده است، و به عنوان تضمینی که او وعده خود را حفظ خواهد کرد، روح القدس را فرستاده است تا در ایمان داران تا روز رستگاری ساکن شود. مشابه به پیش پرداخت برای ماشین یا خانه، خدا با ارسال روح القدس و ساکن شدن او در ایمان داران پیش پرداختی را برای رابطه‌ی آینده همه‌ی آنها با او فراهم کرده است. این واقعیت که همه مؤمنان با روح مهر و موم شده‌اند ،هم چنین در دوم قرنتیان ۲۲:۱ و افسسیان ۳۰:۴ دیده می‌شود. 

قبل از مرگ ، رستاخیز، و عروج مسیح به آسمان، روح القدس در ارتباطی "آمد و رفتی" با مردم بود. روح القدس در شاه شائول سکنی گزید، اما بعد از آن او را ترک کرد (اول ساموئل ۱۴:۱۶) .در عوض، روح بر داوود آمد (اول ساموئل ۱۳:۱۶) .پس از زنای او با بتشبع، داوود می‌ترسیدند که روح القدس را از او گرفته شده (مزمور ۱۱:۵۱). روح القدس بصلئیل را پر کرد تا او را قادر به تولید اقلام مورد نیاز برای خیمه سرا بکند (خروج ۵:۳۱-۲) ، اما این به عنوان یک ارتباط دائمی توصیف نشده است. همه‌ی این ها پس از عروج عیسی به آسمان تغییر کرد.از روز پنطیکاست، روح القدس به طور دائم در ایمان داران ساکن شد (اعمال رسولان ۲) .سکونت دائمی روح القدس، تحقق وعده‌ی خداوند است که همیشه با ما خواهد بود و هرگز ما را رها نخواهد کرد.

اگر چه روح القدس هرگز ایماندار را ترک نخواهد کرد، گناه ما ممکن است " روح القدس را فرو نشاند" (۱ تسالونیکیان۱۹:۵ ) یا " روح القدس را محزون سازد" (افسسیان ۳۰:۴) .گناه همیشه عواقبی را در رابطه‌ی ما با خدا دارد. در حالی که رابطه ما با خدا در مسیح امن می باشد، گناه اعتراف نشده در زندگی ما می‌تواند مانع همراهی ما با خدا شود و کار روح القدس در زندگی مان را به طور موثری فرو نشاند. به همین دلیل است که بسیار مهم است که به گناهان خود اعتراف کنیم، زیرا خداوند " امین و عادل است، گناهان ما را می‌آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می‌سازد"(اول یوحنا ۹:۱) .بنابراین، در حالی که روح القدس هرگز ما را ترک نخواهد کرد، در‌واقع ، منافع و لذت حضور او می تواند ما را ترک کند.

میوه روح‌القدس

سوال: میوه ی روح القدس چیست؟

جواب: غلاطیان۲۳:۵-۲۲ به ما می گوید: " امّا ثمرۀ روح، محبت، شادی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری،فروتنی و خویشتنداری است. " میوه ی روح القدس اثر حضور او در زندگی یک مسیحی است. کتاب مقدس روشن می سازد که همه ی افراد در لحظه‌ای که به عیسی مسیح معتقد می شوند روح القدس را دریافت می کنند (رومیان۹:۸؛ اول قرنتیان ۱۳:۱۲؛ افسسیان ۱۴:۱-۱۳). یکی از اهداف اولیه ی ورود روح القدس به زندگی یک مسیحی ، تغییرآن زندگی است. این کار روح القدس است که ما را با تصویر مسیح مطابقت دهد، و ما را بیشتر شبیه او سازد.

میوه ی روح القدس در تقابل مستقیم با اعمال طبیعت نفسانی در غلاطیان ۲۱:۵-۱۹ است : " اعمال نفس روشن است: بی‌عفتی، ناپاکی، و هرزگی؛بت‌پرستی و جادوگری؛ دشمنی، ستیزه‌ جویی، رشک، خشم؛ جاه‌ طلبی، نفاق، دسته‌بندی،حسد؛ مستی، عیاشی و مانند اینها. چنانکه پیشتر به شما هشدار دادم، باز می‌گویم که کنندگان چنین کارها پادشاهی خدا را به‌میراث نخواهند برد. " این عبارات همه ی مردم، ازطبقات مختلف ، هنگامی که مسیح را نمی شناسند و در نتیجه تحت تاثیر روح القدس نیستند را توصیف می کند. طبیعت نفسانی ما انواع خاصی از میوه را که منعکس کننده طبیعت ماست تولید می کند، و روح القدس انواع میوه را که منعکس کننده ماهیت اوست تولید می کند.

زندگی مسیحی نبرد طبیعت نفسانی در برابر طبیعت جدید داده شده توسط مسیح است (دوم قرنتیان ۱۷:۵ ).به عنوان انسان هبوط کرده ما هنوز در بدنی که خواهان چیزهای گناه آلوده است اسیریم (رومیان ۲۵:۷-۱۴). به عنوان مسیحیان، ما روح القدس را درون خود داریم که میوه ی خود را در ما تولید می کند و قدرت او در دسترس ماست تا بر اعمال طبیعت نفسانی فائق بیاییم ( دوم قرنتیان ۱۷:۵، فیلیپیان ۱۳:۴). یک مسیحی هرگز به طور کامل در به بار آوردن همیشگی میوه ی روح القدس پیروز نخواهد بود.هر چند، این یکی از اهداف اصلی زندگی مسیحی است، به تدریج اجازه می دهیم که روح القدس به تولید بیشتر و بیشتر میوه های خود در زندگی ما بپردازد و اجازه می دهیم تا روح القدس خواسته های نفسانی را به تسخیر در آورد. خداوند می‌خواهد که زندگی ما نمایانگر میوه ی روح باشد و این با کمک روح القدس، امکان پذیراست.